Mistrz ostatniej szansy

Moje kochane dziecko, mistrz ostatniej szansy. Zawsze ma czas na wszystko oprócz nauki. Na grę z kolegą w sieci, domowy koncert gry na gitarze, jazdę konną, kopanie w piłkę. Na naukę natomiast nigdy nie przeznacza więcej niż 15 minut. Twierdzi, że tyle mu wystarcza na przyswojenie materiału. Po prostu "geniusz" i sztuczna inteligencja w ciele 17-latka. Mojego syna. Kto nie rozumie jego geniuszu, powinien się - zdaniem Michała - wstydzić. W tym konkretnym przypadku powinien wstydzić się nauczyciel biologii. Nie poznał się na nim i wystawił mu na koniec roku jedynkę, zwaną potocznie "pałką". Mój syn na przyswojenie całego materiału z biotechnologii i genetyki przeznaczył aż 6 godzin, co było 24-krotnym przekroczeniem dopuszczalnej normy. Nauczyciel powinien zrozumieć ogromne poświęcenie ucznia. Przecież nie liczy się to, że przez całe półrocze młody człowiek leserował. Ważniejsze powinno być to, że zdobył się na heroiczny czyn i ogromne poświęcenie w imię nauki. 

Dla tych, którzy nie mają dzieci wyjaśnienie: "pałka" to ocena nie kwalifikująca ucznia do przejścia do następnej klasy. I mój jedynaczek znalazł się właśnie w tej grupie - grupie uczniów, którzy dziś musieli zdawać egzamin poprawkowy. Nie rozumiem młodych ludzi. Gdyby przez całe wakacje miała prześladować mnie wizja "poprawki" i niepewność, czy przejdę do następnej klasy, to na pewno dla świętego spokoju uczyłabym się pilnie przez cały rok. 

Mój syn jako ucieleśnienie "geniuszu" miał dziś wyjątkowe szczęście. Dostał jedyny zestaw pytań, na które potrafił odpowiedzieć. I zdał. W szczerym odruchu pogratulowałam mu, ale po chwili zastanowiłam się, czego ja mu właściwie gratuluję. Leserowania przez cały rok i "wyciągnięcia się" na dwójkę? Gratulacje zostały cofnięte, a zastąpił je smrodek dydaktyczny. No, cóż... mój syn sam się o to prosił. 

A coś Ty, to badziewie?! Mowy nie ma!

Jesteśmy w agencji wynajmu samochodów. Na Dużej Wyspie nasze bagaże nie zmieściłyby się do Toyoty Corolli, tu z kolei nie ma zamówionego przez nas Forda. Byłabym tym nawet poirytowana, gdyby nie to, że dziewczyna, która nas obsługuje jest naprawdę bardzo bardzo sympatyczna.

- Są na razie trzy rodzaje samochodów: ten osobowy jest o $15 za dzień droższy od tego przez Was zamówionego, Jeep Liberty biały – o $25, z kolei w kolorze czerwonym o $30.

- Weźmy ten czerwony. On ma zdejmowany dach – moje dziecko jest podekscytowane.

- Czy ten dach zdejmuje się ręcznie? – pytam podejrzliwie.

- Tak, niestety ręcznie – odpowiada dziewczyna.

- Michał, nie bierzemy czerwonego. Nie będziemy się z nim mocować. Może weźmy ten samochód osobowy? – usiłuję działać rozsądnie.

- A coś Ty, to badziewie?! Mowy nie ma. Weźmy białego Jeepa Liberty.

Jeśli jeszcze raz syn zarzuci mi rozrzutność, to przypomnę mu nie jeden moment, ale wiele, w tym ten, kiedy „napalił się” na wóz terenowy. Poza tym ten osobowy – nie widzę, jaka to marka – nie wygląda na badziewie.

- OK, to bierzemy białego Jeepa – mówię do dziewczyny.

- WOW!!! Super, ale będzie szpan na Facebooku – moje dziecko jest seventh heaven i najwyraźniej dobrze jest mu w tym siódmym niebie.

Trzeba koniecznie zainwestować w kurs asertywności. Inaczej przepadnę z kretesem, jeśli już się to nie stało J. 

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

Kiedy byliśmy w Honolulu, mój syn stwierdził, że jesteśmy na kompletnym zadupiu, bo wszak to środek Pacyfiku i wszędzie stąd daleko. Nieważne, że na tym "zadupiu" jeździ więcej luksusowych samochodów niż w stolicy światowego hazardu, czyli Monte Carlo. I więcej tam sklepów największych projektantów mody niż gdziekolwiek indziej.  Michał stwierdził, że on znów jest poszkodowany, bo matka go wywiozła, Bóg wie gdzie, a taki Kuba to ma dobrze, bo przez trzy tygodnie na południu Francji nie będzie wychodził z basenu. Ja już przyzwyczaiłam się do tego, że mój syn "zawsze ma gorzej", ale nie mogłam się powstrzymać, by mu powiedzieć, że o naszym kraju się mówi, że jest "zadupiem" Europy, więc punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. I na przyszłość jedzie na wczasy do Koluszek albo Tłuszcza. Oczywiście, sam, bo ja jadę znów na jakieś "zadupie" :)

Hawaje są niesamowicie zróżnicowane, można tam znaleźć wodospady, wulkany, las tropikalny, obszary pustynne, czasami jedno obok drugiego. Honolulu, a szczególnie Waikiki nie można porównać, np. z wyspami Big Island albo Maui. W stolicy stanu Hawaje jest światowo, a na pozostałych wyspach swojsko. Tam to jest dopiero "zadupie". Ale nie dla mojego syna. Zarówno w Konie, jak i Lahainie mieliśmy do dyspozycji baseny, więc mój syn mógł choć przez 2 tygodnie poczuć się, jak jego kolega na południu Francji. Choć niestety biedaczek musiał zobaczyć, jak wygląda okolica, taka trochę większa okolica, bo musiał obejrzeć cale wyspy. No cóż... nie odpuściłam mu :)

Raz mój syn chciał zachować się jak dżentelmen

- Michał, kończ, idziemy zwiedzić okolicę.

Zjadł  i ponownie usiadł z iPhone`em.

- A czy ja nie mogę zostać? – zaczyna przeciągać strunę.

- Nie!

- No, OK., to chodźmy – mówi niemal obrażony.

Musimy się ruszyć. Całe przedpołudnie spędziliśmy na lotniskach i w samolotach, teraz trzeba rozprostować kości.

Przy naszym apartamencie jest zarówno taras z leżakami, jak i zejście na plażę. Od strony parkingu jest też duży basen, wykonany z terrakoty mozaikowej, przedstawiającej wielkiego wieloryba na dnie. Przy wejściu na basen informacja: furtkę otwiera się kluczem do apartamentu. No, ja się na tym nie znam, ale jeśli wszystkie klucze od wszystkich apartamentów pasują do tej furtki, to czy każdy klucz pasuje do zamku w drzwiach innych mieszkań? Mam nadzieję, że jakimś cudem nie pasuje. Wsadzamy klucz w zamek furtki. Furtka się otwiera.

Sprawdzam numer miejsca parkingowego, który dostałam wraz z innymi istotnymi informacjami. Zgadza się, taki numer istnieje i nawet nikt na nim nie zostawił pojazdu. Jutro my tu zaparkujemy.

Idziemy w kierunku sklepu, w którym robiłyśmy niedawno zakupy. Po prawej stronie jest plaża publiczna i skwer. Dalej jest stacja benzynowa i sklep ABC Stores. Nie dotarliśmy dziś do niego, a szkoda, bo jest w nim większy wybór. Najpierw chcemy wziąć dosłownie dwie rzeczy, jutro będziemy mieli samochód, to zrobimy większe zakupy. Kusi nas wiele produktów. Mam ochotę na piwo Corona, ale najbardziej opłaca się wziąć „sześciopak”, więc wkładam go do koszyka. O, i wina czerwonego też bym się napiła. Michał podchodzi i prosi, żebym dla niego wzięła buteleczkę Pina Colady. Wkładam szybko do koszyka, żeby nikt nie widział, że osoba niepełnoletnia interesuje się jakby nie było alkoholem. Jeszcze kilka rzeczy i mamy już pełne dwa koszyki.  Podchodzimy do kasy. Pani pakuje nasze zakupy w dwie torby: jedną z grubego plastiku, drugą papierową. W tej drugiej jest część alkoholu. Po dokonaniu płatności mój syn bierze torbę papierową w rękę, chce ją zanieść do domu. W tym momencie kasjerka podskakuje do góry, jakby ktoś ją ukuł szpilką i mówi:

- Proszę natychmiast zabrać jemu tę torbę – mówi z przerażeniem w głosie.

- A co ta kobieta wywija? Chyba jej odwaliło – mówi mój syn - chwała Bogu! - po polsku.

Dla świętego spokoju wyjmuję z jego rąk torbę.

- Pewnie chodzi jej o to, że w tej torbie jest alkohol. Pewnie myśli, że ja kupiłam go dla Ciebie. Albo myśli, że procenty z alkoholu przez papier przejdą na Ciebie – śmieję się – Chodź, na zewnątrz odbierzesz ode mnie zakupy. Gdyby ona wiedziała, że Pina Colada i Corona są dla Ciebie, to pewnie wezwałaby policję.

Reakcja tej kobiety naprawdę była nerwowa. Nie pozwoliła mojemu synowi zachować się jak dżentelmen. A tak rzadko mu się to zdarza J.

Potrzebna odrobina pokory - od zaraz

Stoję przed dwiema tabliczkami i czuję, jak na całym ciele pojawia się gęsia skórka. Właśnie wyjechaliśmy na popołudniową wycieczkę wzdłuż wybrzeża na północ od miasta Lahaina, w pobliżu którego mieszkamy. Miało być lekko, łatwo i przyjemnie, czyli podziwianie krajobrazów z samochodu. Ja już pomijam fakt, że Jeepa Liberty łatwo i przyjemnie się nie prowadzi, bo on jest ciężki jak wół i oporny jak osioł. Muszę koniecznie go rozpracować, bo inaczej znienawidzę prowadzenie samochodu. A znienawidzić nie mogę, bo jestem typem człowieka zawsze zmotoryzowanego. Musiałam chwilę odpocząć od „wygód” motoryzacji, dlatego zatrzymaliśmy się. W dole widać przepiękny gejzer.

Stoję przed tabliczkami i wyobraźnia zaczyna mi pracować. Jedna z nich ostrzega, że gejzer nie jest placem zabaw i że nie wolno się do niego zanadto zbliżać, bo może wciągnąć każdego, kto nie zachowa się ostrożnie. Druga z kolei upamiętnia chłopca, który zginął, zassany przez wodę. „Jak Wam się podoba?”, pozwolę sobie zacytować Szekspira.

Gejzer jest fantastycznym zjawiskiem, które należy podziwiać z pewnej, bezpiecznej odległości. Było kilka wypadków na Maui, w których zginęli ludzie, bo podeszli za blisko. Rozpętała się wtedy burza w mediach, że brak w takich miejscach ostrzeżeń o grożących niebezpieczeństwach. Najwyraźniej tutejsze tabliczki pojawiły się po serii śmiertelnych wypadków.

Chyba żadne ostrzeżenia, odwoływanie się do ludzkiej wyobraźni i zdrowego rozsądku nie wpłyną na postawy turystów. Przy gejzerze jest grupka śmiałków, a wśród nich … – o, Chryste Panie! – mój rodzony syn.

- Co on tam robi? – zaczynam panikować.

- Michał, wracaj – krzyczę i zaczynam biec w jego stronę.

Na nogach mam klapki, a zejście do gejzeru jest kamieniste. Mój syn nie tylko mnie wykończy, on przede wszystkim ściągnie na siebie jakieś nieszczęście. Krzyczę, ale wszędzie słychać szum wody. Mogę sobie krzyczeć! Równie dobrze mogłabym dzwonić na Berdyczów. Jeżeli Michał przeżyje, to ja go „zabiję” za ten numer, który właśnie wykonał.

- Michał, wracaj … – tym razem dodaję niecenzuralne słowa – Natychmiast wracaj. Masz szlaban na …– i tu wyliczam wszystkie konsole, które posiada – „zero” gier do końca świata i o jeden dzień dłużej – mój synek jest już przy mnie, dzięki Bogu. Teraz czeka go bura.

- Czy Ty oszalałeś? Nie widzisz ostrzeżeń? Nie umiesz czytać? Rozum Ci odebrało? Tu jest napisane czarno na białym, że zbliżanie się do gejzeru jest niebezpieczne.

Mam ochotę spuścić mu lanie. Nie byłoby to takie proste. Jest już na to za duży.

- Michał, czy Ty mógłbyś choć raz w życiu okazać trochę pokory, szczególnie w  obliczu żywiołów natury?

- A dlaczego znów się „ciskasz”? Przecież nie byłem tam sam. Skoro ich gejzer nie wciągnął, to dlaczego miałoby mnie to spotkać?

Głęboko oddycham. Muszę się opanować. Porozmawiam z nim wieczorem. A w ogóle to zdecydowanie wolę prowadzić samochód ciężki jak wół. Przynajmniej będzie bezpiecznie.

Moje Najdroższe Body Board

Dziś już wyjeżdżamy. Polecimy na wyspę Maui, na której mamy wynajęty tylko jeden apartament, więc nie trzeba będzie ciągle się przemieszczać. Przylecieliśmy do Hilo, ale samolot powrotny mamy z Kailua-Kona. Mamy przesiadkę w Honolulu i 50 minut przerwy. Polecimy na lotnisko w Kapalua, które chyba jest bardzo małe, bo agencję wynajmu samochodu zamykają o 17.00, a my pechowo wylądujemy kilka minut po zamknięciu. Za to z lotniska do wynajętego przez nas apartamentu mamy niecałą milę.

Dojeżdżamy do znaku, informującego o tym, że kończy się strefa zagrożenia tsunami. Przejeżdżaliśmy koło niego codziennie i nigdy nie czuliśmy się nieswojo. Nie uświadamialiśmy sobie realnego zagrożenia, choć na Dużej Wyspie są ślady tragedii, spowodowanej falami tsunami. W stanie Hawaje istnieje wysoko rozwinięty system wczesnego ostrzegania. Można sobie nawet ściągnąć aplikację na iPhone`a i iPada, która na bieżąco informuje mieszkańców stref zagrożenia o sytuacji na Pacyfiku.

Zostawiamy za sobą ewentualne zagrożenia i suniemy w stronę lotniska.

- Bardzo przepraszam, mamy przesiadkę, lecimy na Maui. Dokąd powinniśmy się udać?

Mam już dość. Od 20 minut kręcimy się w kółko. Co osoba, to sprzeczna informacja. Chcemy dotrzeć do gate`u, z którego odlatuje samolot na wyspę Maui.

- A jakimi liniami lecicie? – pyta czarnoskóra Amerykanka przy stanowisku linii Hawaiian.

- Hawaiian Airlines – odpowiadam cierpliwie.

- Ale my teraz nie mamy samolotu na Maui. Poproszę potwierdzenie lotu.

Daję jej grzecznie wydruk z Internetu z potwierdzeniem zakupionych biletów. Jej twarz nagle chmurnieje.

- Czytać nie potrafisz? – pyta mnie – Przecież tu jest wyraźnie napisane: Island Air. To nie jest nasza linia.

Spoglądam na wydruk. „Island Air” napisane jest drobnym drukiem. Ten samolot jest linii Hawaiian, obsługiwany przez Island Air. Tak jest napisane w potwierdzeniu. Nie chcę się z nią kłócić, bo po pierwsze mamy coraz mniej czasu do odlotu, a po drugie nie po to jestem na urlopie, żeby kłócić się z ludźmi.

Niesympatyczna pracownica linii Hawaiian wysłała nas za szklane drzwi. Wpadamy. Zaczynam biegać po lotnisku, żeby było szybciej. Moja rodzina za mną: to znaczy mama biegnie, a Michał dostojnie sunie. Jemu się nie śpieszy.

- Przepraszam, mamy przesiadkę, lecimy na Maui. Chcemy wiedzieć, który gate jest właściwy.

Człowiek w okienku Island Air zdziwiony patrzy na nas.

- Ależ powinniście wyjść z budynku przylotu i pójść do budynku odlotów.

Słucham? No tego nie przewidziałam. Mamy dwukrotnie się odprawiać? Przecież już to zrobiliśmy na Dużej Wyspie. Jakaś paranoja!

- A co z naszym bagażem? Mamy go odebrać, a następnie ponownie nadać? – po prostu nie mieści mi się w głowie, że można coś takiego wykombinować.

- Nie, bagaż został na pewno przekierowany do Waszego samolotu.

No, przynajmniej bagaż traktują tu z szacunkiem.

Nie jest dobrze. Pozostało dwadzieścia minut do odlotu i mamy do przejścia całą procedurę: odprawa paszportowa, bagażu ręcznego itd. O której powinniśmy wsiąść na pokład?

- Michał, pośpiesz się, naprawdę jest już dramatycznie późno – wolniej już chyba iść nie może.

- Ale o co Ci chodzi? Mamy jeszcze dwadzieścia minut – muszę się naprawdę opanować, żeby go za uszy nie pociągnąć. Biegnę cały czas, walizka kabinowa robi na chodniku piruety, pod pachą wiruje deska do surfowania. Babcia usiłuje zdyscyplinować wnuka. Ledwo co słyszę, bo ciśnienie w uszach powoduje, że w ogóle nic nie słyszę.

- Kochani, chodźcie, ja lecę do okienka, żeby ich poinformować, że zaraz dotrzecie.

Wpadam do hali odlotów, na całe szczęście prawie pustej. No tak, pewnie pozostali pasażerowie są już przy wejściu do samolotu.

- My mamy przesiadkę, lecimy na wyspę Maui – zdanie to zaczynam powtarzać jak mantrę.

- A bardzo proszę, ale deskę trzeba nadać na bagaż.

Czy to oznacza, że w liniach Hawaiian mogłam przewieźć ją za darmo, podczas gdy w Island Air muszę zapłacić?

- Ponieważ jest to drugi bagaż pasażera, trzeba dopłacić $30.

˝Zabijam˝ wzrokiem Michała. Do tej pory pływał na desce tylko raz. Tkwimy przy okienku odprawy paszportowej. Uważam, że coś tu nie jest w porządku. Kupiłam bilety w liniach Hawaiian, a tylko dlatego, że obsługuje je inny przewoźnik, muszę dopłacać za coś, za co w tych pierwszych płacić bym nie musiała. Jestem jednak na wakacjach, więc podałam bez komentowania kartę kredytową. Michał będzie mógł na tej desce napisać: „Moje Najdroższe Body Board” J.

Nasi znajomi będą mogli zobaczyć, jaką jesteś panikarą

Jesteśmy w Parku Stanowym Rzeki Wailuku (Wailuku River State Park). Stoimy przed Tęczowym Wodospadem (Rainbow Falls), który wcale nie jest tęczowy. My to jednak wiemy. Tęcze tu tworzą się o świcie, a my – by zobaczyć wszystkie cuda hawajskiej natury – musielibyśmy wstawać codziennie w nocy. To jest nie do przeskoczenia.

Tęczowy wodospad znajduje się w miejscu, w którym rzeka wpada do ogromnego zbiornika. Wąwóz jest osłonięty bujną, gęstą tropikalną roślinnością, a nad wodą koloru turkusu rosną piękne krzewy dzikiego imbiru. Rozłożyste drzewa mango sprawiają, że miejsce wydaje się tak odległe od miejskiego zgiełku, pomimo że rzut kamieniem znajduje się miasto Hilo.

Hawajczycy nazywają wodospad Waiānuenue, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „tęczową wodę” bądź „tęczę widzianą w wodzie”. Za wodospadem kryje się głęboka, naturalna jaskinia lawowa, która – jak głosi legenda – jest domem prastarej bogini Hiny, rodzicielki półboga Maui. To tu najczęściej widać tęcze, kiedy o poranku słońce przedziera się przez mgiełkę, unoszącą się nad spadającą wodą. Ścieżka prowadząca do jaskini jest wyboista i śliska. Trzeba bardzo uważać i mieć na nogach odpowiednie buty.

- To ja lecę na dół – krzyczy Michał i biegnie ścieżką wśród drzew figowca bengalskiego, w kierunku wodospadu.

Nie zdążyłam się zorientować, o co mu chodzi, a on już schodzi po skałach.

- Michał, natychmiast tu wracaj. To, co chcesz zrobić jest niebezpieczne – naprawdę zaczynam się denerwować.

- Zostaw go w spokoju. Masz syna, nie córkę. Chcesz go wychować na niedorajdę. Poza tym tam są ludzie, więc chyba nie jest tam niebezpiecznie.

Zaczynam nagrywać w telefonie film. To sobie później porozmawiam z moim synem. Zorientowałam się, że wciąż do niego krzyczę, żeby wracał, choć on już mnie chyba nie słyszy. Jest na dole. Z mojej perspektywy patrząc, jest już nad przepaścią. Niech on tu tylko wróci, to poobrywam mu uszy. Czy ja się muszę tak denerwować? Widzę, że on podchodzi jeszcze bliżej. No, nie! To nie może tak być!!!  

- Nie denerwuj się. On już wraca.

Moja mama stara się być opanowana, choć i ona pewnie się denerwuje. To jej jedyny wnuk. Ja sama jestem jedynaczką.

Całe szczęście, że Michałowi nie przyszło do głowy, żeby zejść do jaskini, bo wtedy naprawdę wpadłabym w panikę. Jego conversy to nie buty do trekkingu. A gdyby coś mu się stało, to musiałybyśmy zejść do niego w naszych klapkach. Jakoś sobie tego nie wyobrażam. Teraz też przez nieodpowiednie obuwie sterczymy na górze, zamiast pójść za nim.

Jaskinię Hiny najlepiej jest zwiedzać wcześnie rano, kiedy jest wystarczająco dużo światła, żeby zobaczyć formacje skalne. Droga, którą wybrał Michał to ta wyboista i śliska ścieżka do jaskini, tyle że to nie jest żadna ścieżka, tylko strome skały lawowe.

Wrócił. Jest już na górze.

- Czy Ty oszalałeś? To nie jest trasa dla człowieka w trampkach. Tu trzeba mieć odpowiednie obuwie. Mogłeś złamać nogę, a nawet spaść w przepaść, bo stałeś za blisko krawędzi.

- Mamo, wyluzuj. Nic mi się nie stało.

Nagle dostrzega w ręku mój telefon.

- O, mogę pożyczyć?

- Mama nagrała dla Ciebie film, żebyś mógł zobaczyć, jak schodziłeś.

Michał odtwarza filmik i wybucha śmiechem.

- Ale super, mamo, dziękuję. Będę miał świetny materiał do umieszczenia na Facebooku. Nasi znajomi będą mogli zobaczyć, jaką jesteś panikarą.

Ja go chyba uduszę bez wstępnej rozmowy, bez ceregieli. Odchodzę. Wchodzę do lasu banian. Szukam czarnoksiężnika, Wiedźmina, Wernyhory. Help! Pomocy!!!