Jesteśmy w agencji wynajmu samochodów. Na
Dużej Wyspie nasze bagaże nie zmieściłyby się do Toyoty Corolli, tu z kolei nie
ma zamówionego przez nas Forda. Byłabym tym nawet poirytowana, gdyby nie to, że
dziewczyna, która nas obsługuje jest naprawdę bardzo bardzo sympatyczna.
- Są na razie trzy rodzaje samochodów: ten
osobowy jest o $15 za dzień droższy od tego przez Was zamówionego, Jeep Liberty
biały – o $25, z kolei w kolorze czerwonym o $30.
- Weźmy ten czerwony. On ma zdejmowany dach –
moje dziecko jest podekscytowane.
- Czy ten dach zdejmuje się ręcznie? – pytam
podejrzliwie.
- Tak, niestety ręcznie – odpowiada
dziewczyna.
- Michał, nie bierzemy czerwonego. Nie
będziemy się z nim mocować. Może weźmy ten samochód osobowy? – usiłuję działać
rozsądnie.
- A coś Ty, to badziewie?! Mowy nie ma. Weźmy
białego Jeepa Liberty.
Jeśli jeszcze raz syn zarzuci mi rozrzutność,
to przypomnę mu nie jeden moment, ale wiele, w tym ten, kiedy „napalił się” na
wóz terenowy. Poza tym ten osobowy – nie widzę, jaka to marka – nie wygląda na
badziewie.
- OK, to bierzemy białego Jeepa – mówię do
dziewczyny.
- WOW!!! Super, ale będzie szpan na Facebooku
– moje dziecko jest seventh heaven i najwyraźniej dobrze jest mu w tym siódmym
niebie.
Trzeba koniecznie zainwestować w kurs
asertywności. Inaczej przepadnę z kretesem, jeśli już się to nie stało J.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz