Jesteśmy w Parku
Stanowym Wodospadu Akaka, w którym za jednym zamachem można zobaczyć dwa
wodospady: Akaka i Kahuna.
Od samego wejścia
każde z nas poszło w inną stronę. Ja stoję zauroczona przed wodospadem i nie
mogę się na niego napatrzeć. Po wczorajszej wycieczce do parku wulkanów, taki
widok jest bardzo, bardzo przyjemną odmianą. Wokoło jest mnóstwo roślin. Woda
spada z góry, porośniętej piękną, żywą zielenią. Szumi, nie huczy. Jeśli to
prawda, co mówią, to przy wodospadzie Niagara nie da się porozmawiać. Huk jest
wszechogarniający.
Michał poszedł
ścieżką pod prąd. Tak naprawdę są to schody. Można nimi iść dookoła tej części
parku, która jest udostępniona dla zwiedzających. Mają długość 0,4 mili (600 m)
i łatwo po nich chodzić. Schody tworzą pętlę i nagle ja, i syn spotykamy się w
połowie drogi.
- Nie masz, po co tam
iść – oznajmia mój pierworodny – Ja już tam byłem.
- Chyba żartujesz? Ma
mi to wystarczyć?
- Nie, tam nic nowego
nie zobaczysz – chyba, że chcesz ten wodospad oglądać z różnych stron, to
bardzo proszę.
Moje dziecko staje
się nerwowe i bardzo by chciało już stąd „prysnąć”. Gdy wyjeżdżaliśmy z domu,
temperatura na dworze była niska, Michał założył bluzkę z długim rękawem,
długie spodnie, skarpetki, kryte buty. Teraz jest znacznie cieplej i on zaczyna
się w tym wszystkim gotować.
- Misiu, jak dasz mi
jeszcze zobaczyć ten drugi wodospad i zrobić zdjęcia tych pięknych krzaków, to
zaraz Ci kupię lżejsze ubranie. Obiecuję.
- Na tym pustkowiu
nie ma żadnych sklepów, a już na pewno nie odzieżowych. A takie krzaczory są tu
wszędzie.
Rzucam się pędem
zobaczyć drugi wodospad, nim moje dziecko ugotuje się „na twardo”.
Spacerek ścieżką
widokową był bardzo miły. Obejrzałam Akakę ze wszystkich możliwych stron.
Zrobiłam mnóstwo zdjęć. Wodospad Kahuna też jest ładny, choć widziany z pewnej
odległości. Teraz muszę „zeskrobać” z asfaltu moje biedne dziecko i wsadzić je
do klimatyzowanego samochodu.
Teraz mój syn
nastawił klimatyzację na 15°C i zaczyna parować.
- Ciekawa jestem,
gdzie znajdziemy jakiś sklep. Byle nie w Hilo – mówię.
- I jeszcze
przydałaby się knajpka, bo on na pewno jest głodny – mówi mama.
- No pewnie – odzywa
się „parujący” Michał – i co jeszcze? Restaurację z szampanem i wodotryskami?
Wybucham śmiechem.
Syn się rozkręca.
- Przecież Wam
mówiłem, że to zadupie. Wszyscy muszą jeździć do Hilo, bo gdzie indziej są albo
wulkany, albo las tropikalny. Nic tu nie znajdziemy, od razu nastawmy
nawigację.
I nagle wyłania się
przed nami miasteczko. Co prawda miasteczko to dużo powiedziane. Jest w nim
tylko jeden podłużny budynek, ale – hurra! – widać bar szybkiej obsługi.
Parkujemy. Zanim
zamówimy jedzenie, trzeba uratować Michała, któremu wyrażenie „ubrać się na
cebulkę” jest kompletnie obce.
Wchodzimy do sklepu,
z którego nas „wyrzuca”. Takie nagromadzenie koszul we wzorki hawajskie jest po
prostu „zabójcze” dla naszych oczu. Chryste! Czy oni nie widzą, że to kicz? Bierzemy
wdech i wchodzimy ponownie. Z trudem przedzieramy się obok stojaków z
różnokolorowymi koszulami. Kolory zaczynają „tańczyć” w mojej głowie. Już tracę
nadzieję, że coś tu znajdziemy, co nie będzie hawajską komercją, ani hawajską
„cepelią”, aż wreszcie natykamy się na stojak z normalnymi koszulkami.
- Michał, czy chcesz
którąś z tych T-shirtek, czy mam kupić koszulę w regionalny wzorek? – pytam
złośliwie.
Moje dziecko ponownie
„zabija” mnie wzrokiem.
- OK., rozumiem …
czyli T-shirtka, tak?
- OMG – mówi – czy
widzisz tę cenę? Tu jest drożej niż na Waikiki w Honolulu. Dwa razy drożej.
Mój syn w takich
momentach mnie irytuje. Wyrzuca mnóstwo pieniędzy na gry komputerowe, a szkoda
mu wydać na T-shirt. Poza tym nie rozumiem go, bo preferuje naprawdę drogie
ubrania. Chyba, że to metoda, żeby więcej wyciągnąć od matki: trochę się
„pozgrywać”, a później łaskawie przyjąć prezent.
Koszulka naprawdę mi
się podoba. Jest w kolorze brudno-niebieskim, z fajnym bladym wzorkiem, trochę
przypominającym alfabet obrazkowy Majów. Dużych rozmiarów metka wszyta jest z
zewnętrznej strony. Naprawdę bardzo ładna rzecz, jak na sklep, gdzie „straszy”
folklor.
- Czy zdecydowaliście
się na tę ekstra koszulkę? – pyta sprzedawca, który jeszcze przed chwilą
rozmawiał z drugim mężczyzną przy kontuarze.
- Tak, weźmiemy ją.
Czy mogę zapłacić kartą kredytową?
- Ależ tak.
Akceptujemy wszystkie, łącznie z American Express.
No, to mnie akurat
nie dziwi, przecież jesteśmy w Stanach Zjednoczonych, choć prawdę mówiąc VISA
jest tu chyba bardziej popularna. Może ze względu na turystów.
- Może ja zapłacę
moją kartą? – pyta po polsku mama.
Sprzedawca wyraźnie
zbystrzał.
- Skąd jesteście? –
pyta.
- Z Polski –
odpowiadam – To w Europie.
Na co on
najspokojniej w świecie, na kompletnym zadupiu na środku Oceanu Spokojnego,
gdzie tak naprawdę najbliższa cywilizacja sensu largo jest daleko stąd otwiera
usta i mówi:
- Z Polski. Jak się
macie?
I mówi to po polsku.
Mama zaczyna do niego
mówić. Po polsku, oczywiście. I tu już robi się problem.
- Kompletnie nie
wiem, o czym ta kobieta mówi – sprzedawca zwraca się do mężczyzny, wciąż
stojącego obok kontuaru.
- Pyta Pana, skąd
znajomość języka polskiego – podejmuję się tłumaczenia.
Mężczyzna uśmiecha
się od ucha do ucha i mówi:
- Moja żona pochodzi
z Poznania. Wasz kraj jest bardzo ładny. Mili ludzie.
Podbudowani dobrym
wizerunkiem Polski i Polaków na świecie, wychodzimy ze sklepu i wchodzimy do baru
szybkiej obsługi. Wygląda jak fast food, choć – Boże, wybacz, że to napiszę –
do McDonalda mu daleko. Nie lubię tej „restauracji innej niż wszystkie”, poza
lodami w waflu z polewą karmelową. Reszta może nie istnieć. L
Moje dziecko patrzy
spode łba na zdjęcia dań, zawieszone nad kontuarem.
- Mnie jest wszystko
jedno. Ty zdecyduj, co mam jeść – i już go nie ma. Wyszedł na dwór, zająć
stolik.
Uwielbiam takie
sytuacje, kiedy muszę za niego decydować. Wtedy on je niewiele (jest
niejadkiem) i mówi, że nie on wybierał jedzenie, więc może zostawić. Sprytne
rozwiązanie, prawda?
OK., nie będę dłużej
się zastanawiać.
- Poproszę rybę w
sosie curry (curry fish plate), dwie butelki wody, dwie normalne cole i jedną
dietetyczną.
Michał uwielbia
pikantne potrawy. Pikantnej przyprawy do grilla używa zawsze i przy każdej
okazji. Posypuje nią także ziemniaki, a gdyby go nie pilnować, wsypałby ją
nawet do deserów. Mam nadzieję, że będzie to prawdziwe curry i trochę wyparzy
niewyparzoną buzię mojego synka.
- Wybrałam za Ciebie.
Tu jest numerek. Jak Cię Pani wywoła, a dokładniej, jak zawoła moje imię, to
masz tam wejść i odebrać danie. Ja wejdę do sklepu obok.
Mój syn chyba uznał
to za zniewagę.
- Nie będę reagował
na imię żeńskie. No, na pewno nie. Nie ma mowy. Ty płaciłaś, Ty odbierasz.
- Michał, to nie dla
mnie jedzenie. My nie jesteśmy głodne, a jeśli nie odbierzesz potrawy, to Ty
będziesz głodny i ze mną będziesz miał do czynienia – usiłuję mu zobrazować
jego „świetlaną”, niedaleką przyszłość.
Zanim powie coś
jeszcze znikam w głębi sklepu. Tu jest zupełnie inaczej niż obok, w sklepie
męża Polki z Poznania. Są tu bardzo ładne przedmioty wykonane przez lokalnych
artystów. Dużo jest rzeczy, oznaczonych jako ekologiczne, np. torba
termoizolacyjna, wykonana z surowców wtórnych, ale pięknie malowana w
regionalne wzory: paproci, żółwi itp. I co, można „sprzedać” folklor w ładnej
postaci?
Biorę torbę
termoizolacyjną na prezent. Już wiem, komu ją dam. Rzucają mi się w oczy
korale. Na czarnym tle niebieskie kwiatuszki. Trochę przypomina mi to wzór na
ceramice Bolesławca. Biorę je do ręki. Jakie lekkie?! Nie spodziewałam się.
Nastawiłam się na większy ciężar i ręka bezwiednie poleciała mi w dół. Głupie
uczucie! Biorę je dla Joli. Mam nadzieję, że się spodobają.
- Bardzo dobry wybór
– sprzedawca zagaja rozmowę przy kasie – Czy Pani wie, jak nazywa się drzewo, z
którego zostały wykonane te korale?
- Nie, nie wiem,
jestem po raz pierwszy na Hawajach – tłumaczę się.
- To są orzechy
kukui, specjalnej palmy, z której wyrabia się naszyjniki i pozyskuje oliwę.
Używa ich się w kuchni, a w oleistej postaci jako kosmetyk do włosów. Przed
wiekami służyły jako świece, do tej pory są nazywane candlenut. Orzechy są
bardzo lekkie, stąd Pani zdziwienie – uśmiechnął się – Zapakować na prezent?
Nie wiem, czy dam
radę w nienaruszonym stanie dowieźć opakowanie do Polski. Czeka nas jeszcze
dużo lotów samolotem. Ale się zgadzam. I tak z szykownymi paczuszkami wychodzę
na ulicę, która w niczym nie przypomina Hawajów z hollywoodzkich filmów.
Michał dostał już
danie. Najwyraźniej nie miał innego wyjścia, tylko się zgłosić do kontuaru jako
Agata. Chciałabym zatriumfować, ale się powstrzymuję. Wolę, żeby spokojnie
zjadł.
- Popatrz, tu jest
reklama hawajskiego hamburgera – mama pokazuje szybę – Co prawda ja nie jestem
głodna, ale weźmy na spróbowanie jedną porcję.
Wracam do kontuaru.
Zamawiam local Hawaiian hamburger i kolejną porcję napojów.
Zauważyłam, że pomimo
iż lokalnemu barkowi daleko z wyglądu do McDonalda, to danie chyba nie jest ohydne,
skoro Michał je zjada, a dodatkowym atutem tego miejsca jest fakt, że zostało
ono podane na ceramicznych kwadratowych talerzach, które w Polsce uchodziłyby
za modne. Żadnych plastików, ani papierowych naczyń jednorazowego użytku.
Sztućce też są przyzwoite.
W oczekiwaniu na
jedzenie przeglądam zdjęcia w iPhone`ie. Mama przegląda te, które zrobiła
aparatem.
Na zdjęciach widać
roślinność, którą porasta park wodospadu Akaka: orchidee, bambusy, paprocie,
palmy, drzewa banyan (figowiec bangalski). Te ostatnie wyglądają bardzo
baśniowo. Trochę jak wierzba płacząca, tylko gałęzie banyan tree zwisają do
samej ziemi, a całe drzewo składa się z wielu części i zajmuje dużo miejsca.
Stanowi symbiozę dwóch roślin, idealnie współgrających. Drzewa wyglądają przez
to majestatycznie, groźnie, ale zarazem frapująco. Trochę jak skrzyżowanie
Wiedźmina, czarnoksiężnika i Wernyhory w inscenizacji teatralnej.
Podchodzi Pani z
czymś, co nie przypomina hamburgera. Nie wywołała mnie po imieniu, tylko zadała
sobie trud, żeby wyjść zza lady i przynieść danie do stolika. To miłe.
Na talerzu istna
hawajska kompozycja. Z klasycznego hamburgera pozostały bułki i burger tyle, że
zamiast klasycznej napompowanej buły podano chrupiące kajzerki. Na mięsie
położono ananasy, a całość przyozdobiono kwiatami plumerii, tymi, które służą
do wyrobu polinezyjskich girland lei. Działa na wszystkie zmysły.
- O, to zamiana. Ja
biorę hamburgera – i ledwo się obejrzałyśmy, jak Michał przysunął do siebie
talerz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz