Opuszczamy dom w Volcano Village na hawajskiej
wyspie Big Island. Bardzo żałuję, że musimy stąd wyjechać. Tu jest pięknie, a
nie wiadomo, co zastaniemy na miejscu, w mieszkaniu w Kailua-Kona w zachodniej
części Dużej Wyspy. Czasami zdjęcia w Internecie nie oddają rzeczywistego stanu
wynajmowanego mieszkania.
Ostatni raz sprawdzam, czy nie zostawiliśmy
czegoś w środku i już zatrzaskuję drzwi.
- Tu na pewno ktoś był. Ten mop stał w innym
miejscu – mama ma pamięć fotograficzną. Jest montażystką filmową i potrafi w
najdrobniejszych szczegółach odtworzyć obraz. Ja jej wierzę, że mop stał w
innym miejscu, ale przecież sam nie pokonał tych kilku metrów. Ktoś tu musiał
być, a nie było nikogo słychać.
- Chyba sprzątaczka tu była, ale jakaś
niewidzialna. Pewnie czeka, aż sobie pojedziemy – mama „czyta” w moich myślach.
- Mamo, coś Ty najlepszego zrobiła?
Zatrzasnęłaś drzwi? Jak ja teraz umyję ręce? – Michał się denerwuje, nie mogąc
otworzyć drzwi do domu. Wszystkie drzwi pozamykałam, bo nie wiedziałam, że ktoś
chce posprzątać po nas. Poza tym i tak bym je zamknęła. A skąd mam wiedzieć, że
to sprzątaczka, a nie złodziej?
- Chodź, pod tarasem jest kran z wodą. Tam
umyjesz ręce.
Nie chcę mu mówić, że jest tam szlauch, ale
niestety, już go zobaczył i właśnie stwierdził, że oszalałam.
- No, nie! Dziękuję! Nie muszę myć rąk.
MANA. Aia no i ka mea e mele Ana – powtarzam
sobie siedem praw huny – Moc pochodzi z wnętrza. PONO. Ike ‘ia no ka loea i ke
kuchu – Prawda zawiera się w rezultacie. Najspokojniej w świecie biorę ręce
Michała i opłukuję je wodą ze szlauchu. Jak dłużej posiedzę na Hawajach, to stanę
się „oazą szczęścia i spokoju”.
Najpierw jedziemy do Hilo. Cały dzień
będziemy w trasie, więc postanowiliśmy po drodze trochę pozwiedzać. W Hilo są
dwa ciekawe miejsca, które chcielibyśmy zobaczyć: Ogród Japoński i Kokosową
Wyspę.
Jedziemy samochodem. Michał nadal się boczy,
bo umyłam jego ręce zimną wodą, w dodatku nie z kranu.
- Chyba chcesz, żebym się przeziębił. Tu jest
chłodno, a Ty mnie myjesz zimną wodą.
A to dobre! Czyli jak on wyskakuje zimą w
rozpiętej kurtce i bez czapki na głowie ani szalika na szyi, to wtedy wszystko
jest w porządku, wtedy się nie przeziębia? Tylko dlaczego zawsze po takich
„wyczynach” choruje? A jak ja mu opłukałam ręce – OK., przyznaję – zimną wodą, ale nie na mrozie, tylko przy
jakiś 17°C, to już ma duży problem. Jest przecież ubrany odpowiednio do
temperatury: spodnie, bluzka, bluza. Na pewno się pochoruje, już to widzę.
Jestem w myślach zgryźliwa.
Dojeżdżamy bez problemu do japońskiego
ogrodu. Liliuokalani Gardens nazwano na cześć hawajskiej monarchini. Park,
którego są częścią został zaprojektowany w 1900 roku na wzór ogrodów
japońskich, by uhonorować – a jakże! – japońskich imigrantów. Park utrzymany
jest w stylu Edo (tak nazywało się miasto Tokio w latach 1603 – 1868). Jest
największym takim ogrodem poza Japonią. Pośrodku parku znajduje się staw
Waihonu z licznymi mostkami, wysepkami, altankami i pagodami. Rosną w nim
wierzby płaczące (zupełnie, jak w Polsce), liczne azalie, gdzieniegdzie widzimy
polanki bambusów i akry soczyście zielonej trawy.
Wróciliśmy do Tori, tradycyjnej japońskiej
bramy. Robię Michałowi pamiątkowe zdjęcia. Łaskawie pozuje. O, Boże, chyba
przed chwilą się uśmiechnął. Sprawdzam. Tak, utrwaliłam uśmiech na twarzy
mojego syna. To chyba nie jest tak źle. Może zaczęło mu się tu podobać.
Idziemy po niezbyt szerokim moście wyłącznie
dla pieszych, który łączy Banyan Tree Drive z Wyspą Kokosową (Coconut Island).
Hawajczycy nazywali ją Moku'ola, co w języku hawajskim oznacza „uzdrawiającą
wyspę” oraz „wyspę życia”. W przypadku wielu chorób to właśnie tu przybywali
oni po uzdrawiające kuracje.
W języku hawajskim słowo „ola” znaczy zarówno
zdrowie, jak i życie. Hawajczycy wierzyli, że nie może istnieć życie bez
zdrowia i zdrowie bez życia.
Dawniej hawajska medycyna była bardzo
rozwinięta. Istniał zawód medyka, istniały leki, opracowane były kuracje. By
zrobić specjalizację lekarską i zostać kahuną-znachorem/lekarzem, odbywano długoterminowe praktyki. By
móc uzdrawiać chorych w specjalnych świątyniach (heiau), przechodzono szkolenia. Były też miejsca szczególne, znane
z sąsiedztwa uzdrawiających wód źródlanych. Takim miejscem było właśnie
Moku`Ola na Dużej Wyspie.
Michał idzie przede mną.
Most jest krótki i mój syn jest już prawie na wyspie. Jeśli będzie sadził takie
duże kroki, za chwilę znajdzie się na jej drugim krańcu. To jest maluteńka
wysepka wielkości małego boiska do piłki nożnej.
Wyspa ma kształt elipsy,
dookoła rosną palmy kokosowe. Tuż przy zejściu z mostu ostrzeżenie: "Uwaga
na spadające kokosy i gałęzie". Wyspa jest też popularnym miejscem, w
którym pary biorą ślub. Ta część Hilo w ogóle cieszy się wśród nowożeńców
powodzeniem. Pobliski ogród japoński, w którym przed chwilą byliśmy też często
gości pary młode, które mówią sakramentalne "tak". Pewnie po
ceremonii ślubnej na Wyspie Kokosowej małżonkowie "żyją długo i
szczęśliwie" pod warunkiem, że w trakcie nie spadnie im na głowę żaden
kokos, ani gałąź.
Usiłuję znaleźć jakieś
stoisko z jedzeniem i napojami. Niestety – podobnie, jak w parku wulkanów – i
tu ludzie muszą zabierać ze sobą kosze piknikowe i lodówki samochodowe. Zaczyna
być to regułą. Chyba każdy mieszkaniec ma odpowiedni sprzęt w swoim domu.
- Mamo, jest strasznie
ciepło – moje dziecko zaczyna narzekać. Ponownie zapomniało ubrać się "na
cebulkę".
- No to wskocz do wody. Ja
zaniosę ubrania do babci i spróbuję załatwić jakiś ręcznik.
Mama została pilnować
samochód. Podobnie jak w drodze z lotniska, tak i teraz część bagaży leży na
tylnym siedzeniu. Michał zdjął przed chwilą buty i skarpetki. Gdybym ja ubrała
się tak ciepło, z pewnością ugotowałabym się w czasie krótszym niż pięć minut.
- OK, Michałku, teraz
zdejmij ubranie – Czekam przyczajona z aparatem, chcę uwiecznić moment, w
którym on wskoczy do wody. I co widzę w wizjerze? Mojego syna, który w ubraniu
skacze do wody. Nawet nie zdążyłam krzyknąć, by się nie wygłupiał.
- Super, wskoczyłeś z
paskiem przy spodniach, z rzeczami w kieszeniach. Czyś Ty oszalał? Przecież to
ubranie nie wyschnie w czasie dzisiejszej podróży. Zobaczysz, babcia się
zdenerwuje.
Mój syn nie odpowiada, ale
nieśmiało spogląda na dziewczynę, siedzącą na brzegu. Pewnie nie chciał przy
niej prezentować swego nagiego ciała. I kogo ja powinnam teraz
"zabić"?
Mam tylko nadzieję, że
uzdrawiająca woda, do której wskoczył sprawi, że nie będzie chorował. A moja
mama za chwilę na pewno dostanie zawału.
- Milion dolarów za minę
babci, jak nas zobaczy. Przygotuj aparat i rób zdjęcia natychmiast, najlepiej w
trybie sportowym. Ale będzie „jazda”!!! – już się cieszy na spotkanie z babcią.
I w ogóle niczego się nie boi. "Diabeł wcielony" – myślę w duchu.
Zobaczysz, zaraz będziesz miał „jazdę”, po której już na pewno nie będziesz
taki zadowolony.
Babcia nie zareagowała tak,
jak spodziewał się Michał i jakbym ja sobie życzyła. Nie otrzymał on spodziewanej reprymendy, a ja
nie chcąc karać podwójnie, nie zrugałam go od razu po wyjściu z wody. Teraz
oboje się śmieją i ja ewentualnie mogę jedynie zrobić z siebie pośmiewisko, jak
nagle zacznę wyciągać konsekwencje.
Naprawdę myślałam, że on już
wyrósł z wieku, kiedy ma się tę "nieznośną lekkość bytu". Kilka lat
temu byliśmy w Ogrodach Kensington (Kensington Gardes) w Londynie, w części
zwanej The Diana Memorial Playground. Tam jest staw, który - delikatnie mówiąc
– nie jest najczystszy. Pracownicy parku – swoją drogą – mogliby oczyścić go z
brudów.
Wyszliśmy na spacer. Pogoda
była w miarę ładna. Było ciepło. Kilka razy powtarzałyśmy Michałowi, żeby nie
podchodził za blisko krawędzi stawu, bo wpadnie do wody. On nam machał ręką,
wołał : "OK, OK!!!". I wtem w ułamku sekundy znalazł się w stawie,
skąpany po pas. Nie dotknął dna, bo zatrzymał się na koszu na śmieci „Królewskiej
Dzielnicy Kensington”. Ktoś go najwyraźniej wrzucił do stawu, do kompletu z
innymi brudami. Wracaliśmy kilka przecznic z dzieckiem, ociekającym brudną wodą.
Wszyscy napotkani ludzie użalali się na Michałkiem, mówili : "Oh, poor
little thing" (O, biedactwo! :). A ja sobie w duchu myślałam: "Nie poor, tylko stupid" (Nie „biedny”, tylko „głupi” :)
A to zdjęcia z 2008 roku. Moje dziecko pokazuje, że wszystko OK, a chwilę potem było już w fontannie porośniętej glonami. Ta fontanna vel sadzawka jakby wyjęta z romantycznych powieści Jane Austen, tyle że glony w rzeczywistości śmierdzą :(
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz