„Mamo, w Twoim wieku?” – kiedy
słyszę taką reprymendę mojego syna, która ma przywołać mnie do porządku, bo ja np.
tańczę, „sypię” dowcipami, głośno się śmieję… kiedy ją słyszę, szlag mnie
trafia na miejscu. Co to w ogóle jest za pytanie? I jak wiele mówi o stosunku
dziecka do rodzica. Wczoraj pisałam o tym, jak mój syn w czasie podróży na
wyspę Hawaii upomniał mnie, żebym nie patrzyła rozmarzonym wzrokiem na młodego,
pięknego Hawajczyka, bo… i tu cytuję: „w Twoim wieku nie wypada”. Czy istnieje
granica wieku, kiedy należy przestać marzyć, śmiać się, tańczyć i opowiadać
anegdotki? I jak ta granica przebiega? Bo dla kilkulatka starość zaczyna się
mniej więcej w wieku 19 lat. Piszę to z własnego doświadczenia. Mnie wydawało
się w dzieciństwie, że taka osoba jest już tak stara, że lada moment umrze. Co
prawda mój syn ma już 17 lat, ale to nie zmienia faktu, że jego horyzonty nie
są zbyt szerokie. A może nie chodzi wcale o horyzonty, tylko o zwyczajną, czysto
ludzką złośliwość, uszczypliwość, ironię i sarkazm?
Mojemu dziecku obce jest
słowo „autoironia”, ale ironię ma dopracowaną do perfekcji. Ćwiczy ją
codziennie na mnie. Jestem jego "królikiem doświadczalnym". Kiedyś
mnie to irytowało, dziś jeszcze szlag mnie trafia, ale powoli oswajam sie z "ciętym"
językiem Michała. Pomogło mi w tym napisanie relacji z podróży na Hawaje.
Byliśmy w niej ponad miesiąc, jeśli liczyć dwa pobyty w Londynie: przed wylotem
do Honolulu i po powrocie do Wielkiej Brytanii. Pisanie potraktowałam jako
psychoterapię. Specjalnie o naszym pobycie pisałam w czasie teraźniejszym. Chodziło
mi o to, żeby różne sytuacje z synem przeżyć na nowo, "przetrawić" je
i oswoić "potwora". Kiedy tworzy się tekst, wielokrotnie robi korektę,
pewne niesympatyczne sytuacje, które samemu się przeżyło przestają być
"nasze", stają się częścią fikcji. I tak było w moim przypadku.
Nadal nie zgadzam się na to,
by syn mi dyktował, w co mam się ubrać, z kim mam się przyjaźnić, pozwalał, a
częściej nie pozwalał na wyjście ze znajomymi. Jak typowy chłopiec z tzw.
"rozbitego" domu przyjmuje rolę mężczyzny - pana i władcy. Wcześniej mu
mówiłam, że z jego tatą rozwiodłam się, bo właśnie za bardzo chciał mną
rządzić, a ponieważ z nim nie mogę się rozwieść, to powinien dać sobie spokój,
bo mnie tylko denerwuje. Teraz po prostu kiwam z politowaniem głową, miną daję
do zrozumienia, że po mnie to "spływa" i idę dalej. Choć są momenty,
że mam ochotę po prostu stanąć na stołku albo lepiej na stole (mój syn jest o
17 cm ode mnie wyższy) i wałkiem od ciasta "wklepać" mu trochę rozumu
do głowy i jeszcze więcej szacunku do dorosłych. Bo i teraz czasami szlag mnie
trafia, jak młody człowiek z politowaniem kiwa na mnie głową, robi miny
uczonego filozofa, który stoi przed kretynką i ocenia, dyktuje, rozkazuje. I niemiłosiernie
się wywyższa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz