Back seat driver

Przez wiele miesięcy ilekroć rozmawialiśmy o naszym letnim wyjeździe mój syn protestował, kiedy mówiłam o wynajmie samochodu. Lecieliśmy do Kornwalii, przepięknego hrabstwa Anglii, w którym widoki zapierają dech w piersiach, a każdy dworek, zameczek i pałacyk "zaprasza", by go odwiedzić. Niestety nie można tam funkcjonować bez samochodu. Oczywiście mowa tu o samochodzie z kierownicą po prawej stronie, który poruszać się musi po lewej stronie drogi. Mój syn za każdym razem robił "z igły widły", z mojego naprawdę niegłupiego pomysłu robiła się afera na całą okolicę. Mówił, ze życie mu miłe i nie chce zginąć na angielskiej drodze, na co ja mu odpowiadałam, ze OK, w takim razie ja jadę samochodem, a on biegnie za nim. Nie powiem, sama miałam ogromny dylemat, czy sobie poradzę, wszak nigdy w życiu nie prowadziłam samochodu w ruchu lewostronnym, ale ponieważ uwielbiam wyzwania, wiec postanowiłam pokazać wszystkim, że dam radę.

Problemy zaczęły się jeszcze przed wjazdem na teren hrabstwa Kornwalia. Gdybym chodziła do szkół w Wielkiej Brytanii, na pewno z geografii miałabym "pałkę". Przez całe życie myślałam, ze Plymouth jest głównym miastem Kornwalii, a tymczasem leży on w Devon, ale dokładnie na granicy dwóch hrabstw. Podobnie jak Bratysława, którą od granicy austriackiej dzieli zaledwie 10 km.

Odebraliśmy samochód w jednej z agencji wynajmu w Plymouth. Byłam pełna energii, gotowa na wyzwanie i "chwycenie byka za rogi". Tamtejszy pracownik zapytał mnie, czy jestem zaznajomiona z prowadzeniem samochodu z kierownicą po prawej stronie, na co ja - zgodnie z prawdą - powiedziałam, ze nie. Chyba pomyślał, że skoro nie potrafię prowadzić samochodu w ruchu lewostronnym, to w ogóle nie potrafię prowadzić i zaczął robić mi wykład, jak uruchomić silnik, gdzie są pedały, który pedał do czego służy. Nawet mój syn nie wytrzymał. Pomimo, że uważał pomysł wynajęcia samochodu za kretyński, "wykład" pana z agencji uznał za zniewagę. Powiedział mu dobitnie, że jego matka jest świetnym kierowcą, tylko zazwyczaj prowadzi pojazd w normalnym kraju, gdzie jest normalny ruch. Pan "zamknął się" i poszedł. 

Wyjechaliśmy na ulice Plymouth. To było najgorsze doświadczenie w moim życiu. Myślałam, że dostanę zawału. Każdy krawężnik był "mój", a jest ich tam bez liku i wszystkie wysokie. Do tego te zwężenia i wysepki na przejściach dla pieszych. Lewa tylna alufelga została przez mnie zniszczona na pierwszych 5 km.

Nagle po samochodzie zaczął rozchodzić się swąd palonego ebonitu. Nie wiedziałam, co się dzieje. I w tym miejscu muszę przyznać, że mój syn uratował samochód przed całkowitym zniszczeniem. Usiadł za kierownicą i pomimo, że nie ma jeszcze prawa jazdy, sprawdził, jak w wynajętym Oplu wchodzą biegi. W takim "angielskim" samochodzie wszystko jest na opak. Lewą ręką gorzej wrzuca się biegi niż prawą, a do tego w tym modelu "jedynka" jest bardzo "głęboka" i trzeba ją wcisnąć bardzo daleko w lewą stronę. Może gdyby pan z wypożyczalni mniej zajmował się nauką przekręcania kluczyka w stacyjce, a bardziej się skupił na skrzyni biegów, to może bym jej nie nadpaliła. Okazało się, że Vauxhall, czyli brytyjski Opel ma bardzo "długie" biegi i np. na "jedynce" jedzie się o wiele dłużej niż to ma miejsce w innych europejskich samochodach. Gdybym prowadziła w ten sposób mój samochód, skończyłoby się to naprawą za kilkanaście tysięcy złotych.

Prowadzenie samochodu po "złej" stronie drogi z kierownicą po "złej" stronie samochodu było dla mnie torturą, a Michał nie ułatwiał mi życia. Przez cały czas robił miny, z politowaniem kiwał głową, a ja miałam wrażenie, że wszystkie samochody jadą na mnie i za chwilę będziemy mieć czołowe zderzenie. Odsuwałam się od osi jezdni i wpadałam na krawężniki. Z trudem dojechałam na stację kolejową, z której mieliśmy zabrać moją koleżankę. Ona wyjechała z Londynu z kilkugodzinnym opóźnieniem. Miałam nadzieję, że Justyna przejmie prowadzenie, ponieważ ja byłam na skraju załamania nerwowego. Wtedy miałam ochotę porzucić samochód i dojść na piechotę do miejscowości, w której wynajęliśmy dom. Wcześniej wielokrotnie mówiłam, że jak nie zdążymy na czas przed zamknięciem rent-a-caru, to będziemy jak niemieckie turystki iść z walizeczkami na kółkach i w butach na szpilkach po tych kornwalijskich wąskich dróżkach i polach. Byłoby zabawnie, ale bezpiecznie. Jedyne niebezpieczeństwo to takie, że mój syn mógłby zrobić nam fotkę i wrzucić na Facebooka. I zrobiłby z nas pośmiewisko.

Musiałam dalej prowadzić samochód. Modliłam się, żeby nie musieć ponownie wjeżdżać do miasta, którego jezdnie są "najeżone" krawężnikami, choć w terenie nie było lepiej. Przepiękne wąwozy, które podziwiałam na wielu filmach stały się moim utrapieniem. Przez cały pobyt w Kornwalii codziennie przejeżdżałam wielokrotnie przez takie wąwozy, które - pomimo, że na ogół są wąskie - to dodatkowo w połowie się zwężają, nie wiadomo po co. Do tego bardzo często musiałam mijać pojazdy rolnicze, wysokie na kilka pięter, ale za to wąskie. Miałam wrażenie, że taki kombajn zaraz się na nas zwali. Gdzie "coś takiego" ma środek ciężkości? Chyba wolę nie wiedzieć.

Trochę się wygłupiałam, a może też trochę musiałam odreagować, bo piszczałam, kiedy zbliżał się pojazd, jadący z na przeciwka. Zupełnie, jak Cameron Diaz w filmie "Holiday". Ona, Smart i ruch lewostronny. Z tego wszystkiego kupiła sobie butelkę wina, którą opróżniła w czasie jazdy. Ja nie zdecydowałam się na takie rozwiązanie, bo nie wiadomo, jakby to się mogło zakończyć.

Moi towarzysze podróży chyba mieli mnie już dosyć, bo w samochodzie zawiązali koalicję "Oni" przeciwko "Mnie". O ile Justyna zachowywała się dyplomatycznie i starała się mi pomóc, o tyle Michał był w opozycji do mnie i cały czas wytykał mi błędy. Błąd nr 1 - wynajęcie samochodu. Błąd nr 2 - złe wkładanie biegów i co za tym idzie nadpalenie skrzyni. Błąd nr 3 - zaliczanie krawężników. Błąd nr 4 - rysowanie boku samochodu, choć naprawdę wąwozu nie dało się przejechać bez zarysowania. Michał siedział z tyłu i był klasycznym "back seat driverem". Zmora kierowców.

Pewnego dnia miałam już ich naprawdę dosyć. Podjechałam do sklepu, żeby kupić pieczywo. Dosłownie chciałam wejść do środka na 3 minuty. Zaparkowałam jakkolwiek, bo parking był pusty. No, i zaczęło się: że tak się nie parkuje, nawet na pustym parkingu. Przegięli - pomyślałam. To ja ich wożę, a oni mnie wciąż krytykują. Wysiadłam, trzasnęłam drzwiami, pokazałam im gest Kozakiewicza i poszłam do sklepu. Zrobiłam zakupy i po zapłaceniu po prostu postanowiłam sobie postać. Niech sobie poczekają - pomyślałam. Michał zastał mnie opartą o ścianę.

Gdy wjechaliśmy do miasteczka Kingsand, w którym mieszkaliśmy mój syn powiedział: "Dojedź na parking, to Ci coś powiem". Żeby tam dotrzeć, trzeba było "zaliczyć" wszystkie wąziutkie, stare uliczki, które były tak "szerokie", że lusterka samochodu prawie dotykały ścian kamieniczek. Za każdym razem miałam dylemat: uderzyć bokiem w wystające schodki, czy przytrzeć drugą stroną o wazony z roślinami? Uwielbiam takie miejsca, tylko nie znoszę po nich jeździć. Kiedy wjeżdżałam na parking, oczywiście, zahaczyłam o krawężnik. Na co Michał się odezwał i powiedział: "Brawo, mamo!!! Robisz postępy. Dzisiaj staranowałaś tylko trzy krawężniki. Jestem z Ciebie dumny".