Wielka Lekcja Tolerancji

„Nie ma miejsca na uprzedzenia”. „Służba zdrowia popiera równe prawa dla przedstawicieli odmiennej orientacji seksualnej”. „Praca dla nauczycieli homoseksualistów”. Jest środek dnia. Idziemy Regent Street, ulicą w sercu Londynu, którą wszyscy troje uwielbiamy. Ma ona kształt napiętego łuku, na którym usytuowane są nasze ulubione sklepy. Ruch dziś jest tu utrudniony. Nie możemy swobodnie przejść na drugą stronę jezdni. Wszystko za sprawą demonstracji przedstawicieli różnych orientacji seksualnych, którzy chcą zamanifestować swoje prawa. Pride parade. Moje dziecko – jak zwykle w takich sytuacjach – wykazuje ogromne zainteresowanie. Przypomina mi się nasz pierwszy dzień w Barcelonie kilka lata temu. Właśnie dojechaliśmy do hotelu, który był położony w znakomitym punkcie La Rambla, dwadzieścia pięć kroków od wyjścia z metra i dosłownie za rogiem Gran Teatre del Liceu. Byłam bardzo zadowolona, że udało mi się znaleźć nocleg w tak dobrym punkcie. Od razu zachciało nam się wyjść na miasto. Kiedy znaleźliśmy się już na ulicy, od strony Placu de Catalunya nadciągał korowód przebierańców z fantazyjnymi fryzurami i rysunkami na całym ciele. Wszędzie widać było transparenty, głoszące hasła równości seksualnej. Słychać było klaksony pojazdów, dźwięk muzyki, głosy osób, krzyczących przez megafony. Parada równości – wydarzenie, które umknęło mojej uwadze, kiedy przygotowywałam nasz wyjazd do Barcelony. Korzystając z okazji, postanowiłam wytłumaczyć mojemu synowi, czym jest „tolerancja”. Tolerancja również dla odmienności seksualnej. Kiedy „rozwinęłam skrzydła”, przekonując go o potrzebie poszanowania bliźniego, dla którego czym innym jest norma, ale w dalszym ciągu jest on człowiekiem, zauważyłam, że coś przykuło uwagę mojego syna. Stałam plecami do nadciągającej parady, twarzą byłam zwrócona w stronę kolumny Krzysztofa Kolumba. Parada jakby wychodziła zza moich pleców. Nagle ku mojemu przerażeniu zobaczyłam pojazd z odkrytą platformą, na której siedzieli lub stali kompletnie nadzy ludzie, którzy prezentowali w całej okazałości swoje przyrodzenia. Orgy Bus. Moje zaskoczenie trwało sekundę. W mgnieniu oka wepchnęłam mojego dwunastoletniego wówczas syna do sklepu, przy którym staliśmy. Był to sklep z akcesoriami klubu piłkarskiego Barcelony – jego ulubionego zespołu. Rzuciłam tylko: „Możesz kupić, co zechcesz, za wszystko zapłacę, tylko masz tu być, dopóki Cię nie zawołam”. Wyszłam ze sklepu, by sprawdzić, jak daleko odjechał autobus, którego widok mógł namieszać w głowie nastolatka. Sama przed sobą przyznałam się, że przesadziłam z wykładem o tolerancji. Dwunastoletni chłopiec jest na to jeszcze za mały. Do tej pory mój syn wspomina jedyną szansę naciągnięcia matki na wykupienie całego asortymentu i to dzięki „tym miłym ludziom”. 

W dalszym ciągu jesteśmy na Regent Street, czekamy na koniec londyńskiej parady równości, która zdaje się nie mieć końca. Podszedł Michał. 

- Stanęliśmy po złej stronie ulicy. Tam jest sklep Ferrari. Chętnie dam się tam wepchnąć i mogę nie wychodzić zanim mi na to pozwolisz. Czy zabrałaś z hotelu wszystkie karty kredytowe?

Moje spojrzenie jest piorunujące. Za trzy dni lecimy na drugą półkulę, a on wyskakuje z pomysłem zakupów w ekskluzywnym butiku, w którym ceny chyba biorą się z kosmosu. No aż tak się nie boję, że parada namiesza mu w głowie. Ma w końcu czternaście lat i widzi już więcej kolorów niż tylko czarny i biały. Na jego nieszczęście do rozmowy włącza się babcia. Nie zapowiada się, że będzie to miła pogawędka, raczej wykład o rozrzutności i oszczędzaniu, o stawianiu sobie celów i dążeniu do nich. 

To ja wejdę na chwilę do Banana Republic – rzucam, odchodząc. Ten sklep to moje ulubione miejsce w Londynie. Stanęliśmy jednak po właściwej stronie ulicy.