Jesteśmy w
Honolulu, idziemy w kierunku Ala Moana Boulevard. Jesteśmy na Beachwalk.
Ponownie trafiamy na Hard Rock Cafe. W Lahainie zjedliśmy dobrą kolację, może
dobrym pomysłem jest lunch w Hard Rocku w Honolulu. Moja rodzina się zgadza.
Wchodzimy do środka.
Przechodzimy
przez sklep, by schodami dotrzeć na górę do kawiarni. Tuż nad klatką schodową
pod sufitem zawieszono mnóstwo gitar. Docieramy na ostatni stopień. Tu okazuje
się, że „dywan”, ułożony z gitar ciągnie się od podłogi przez sufit aż do
wyjścia do lanai, czyli na taras. Michał pada właśnie na kolana i zaczyna bić
pokłony. On ma bzika na punkcie muzyki, ale jego bzik przeszedł w ostrą fazę.
Podchodzi do nas kelnerka. Udaję, że nie mam nic wspólnego z tym
dzieckiem.
- Poprosimy
stolik dla trzech osób – próbuję nie patrzeć na mojego syna, ale kątem oka
widzę, co on wyczynia. Jakby bił pokłony Allahowi, zwrócony twarzą w stronę
Mekki.
- Wolałabym
stolik w lanai – nie chcę patrzeć na
cyrk, który tutaj urządza. Chciałabym się wynieść na taras.
- Polecałabym
stół na środku sali, bo przy nim obowiązuje happy
hour – zachęca nas kelnerka.
„Świetnie”, stół
jest dwa kroki od mojego syna, który powoli staje się centrum zainteresowania
tych wszystkich, którzy chcieliby w spokoju zjeść lunch. Trudno, zgadzam się,
niech będzie happy hour.
- Dajcie mi
natychmiast kierownika sali – moje dziecko wpada niemalże na stół – Muszę mieć te gitary. Myślisz, że mógłbym
wytargować przyzwoitą cenę?
On chyba oszalał,
poszybował w swojej wyobraźni daleko w kosmos i jeszcze stamtąd nie wrócił.
- Tak, na pewno
opuści ceny specjalnie dla Ciebie. Jak chcesz, to go sam szukaj i się targuj.
Czy tymczasem wybierzesz sobie sam danie, czy mamy to zrobić za Ciebie?
- Zróbcie za mnie
– i już go przy nas nie ma.
„Dywan” gitar to
dość efektowny, ale nie najdroższy element wystroju Hard Rock Cafe. Na ścianach
w gablotach wiszą oryginalne instrumenty i ubrania takich zespołów i
wykonawców, jak The Beatles, Johnny Cash, Elvis Presley, Jack Lord, Elton John,
Tommy Lee, Ben Harper i jeszcze kilku. Zajmują one wszystkie ściany i dają
efekt „WOW!!!”.
- Babciu, zamiana, usiądź na moim miejscu – moje dziecko
łaskawie wróciło do stołu. Chodzi mu o to, że babcia siedzi przodem do „dywanu”
gitar, a on musiałby siedzieć do nich tyłem. Babcia zrezygnowana zamienia się
miejscami, a Michał zaczyna automatycznie jeść danie, bez przerwy wpatrując się
w zawieszone pod sufitem gitary. Gdy był młodszy, w marinie na Lazurowym
Wybrzeżu bardzo chciał kupić dwa skutery, które niestety były do sprzedania i
były na nich tabliczki z numerami kontaktowymi. Za każdym razem, kiedy koło
nich przechodziliśmy, odbywał się ten sam cyrk: moje dziecko kazało mi wyjmować
z torby komórkę i natychmiast dzwonić, bo ktoś mógłby nas ubiec. I koniecznie
miałam mu kupić dwa skutery, bo mój syn nie wiedział, na który ma się
zdecydować. Jeszcze wcześniej w sklepie sportowym na Krupówkach w Zakopanem
upierał się przy zakupie kasku do skoków narciarskich, bo będzie tak latać, jak
Małysz. A gdy mu odmówiłam, wyciągnąwszy wcześniej ze sklepu, padł na środku
Krupówek na kolana i zaczął walić głową o chodnik. Na całe szczęście był to
środek mroźnej zimy, a na chodniku leżała gruba warstwa śniegu, bo nikt tam nie
odśnieżał. Zostawiłam go samego, ponieważ nie mogłam się z nim w żaden sposób
porozumieć. Znajoma, z którą spacerowaliśmy wzięła na siebie rolę negocjatora i
niestety obiecała mu, że mamusia kupi ten kask, ale nie teraz, tylko za kilka
dni. W czasie tamtego wyjazdu nie ryzykowałam ponownego spaceru po Krupówkach.
Hickory-Smoked Bar-B-Que Combo to danie, które zamówiliśmy.
To wybór trzech gatunków mięsa: żeberek i kurczaka, pieczonych na Bar-B-Que
oraz wędzonej wieprzowiny. Pyszne!
Jako aperitif i deser mam Strawberry Margheritę, która jest
odpowiednio schłodzona i soczyście czerwona. Nastrojona pozytywnie schodzę do
sklepu, w którym kupuję Michałowi kurtkę na otarcie łez po nieudanych
poszukiwaniach kierownika sali. Dla siebie też robię zakupy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz