Szczury i "odkręcanie kota ogonem"

Zdarza się, że nastolatek "odkręca kota ogonem", kiedy usiłuje odwrócić uwagę, bo źle się zachował, nieładnie się odezwał i nie wie, jak powiedzieć: "Przepraszam". Wielu z nas taka cecha zostaje na całe lata, a "odkręcanie kota ogonem" zaczyna być nazywane inteligencją. Za inteligentną osobę powszechnie uznajemy taką, w której słownictwie brakuje słów: "przepraszam", "dziękuję", "proszę", ale za to wie, jak "zamydlić" przeciwnikowi "oczy".  

W "odkręcaniu kota ogonem" mój syn jest mistrzem. Gdyby wprowadzono taki przedmiot w szkole, Michał miałby same "szóstki". Gdyby stworzono taką dyscyplinę na Igrzyskach Olimpijskich, z pewnością stanąłby na podium.

W tym roku Sylwestra spędzaliśmy w Sztokholmie. Już od wczesnych godzin popołudniowych nad Gamla Stan słychać było dźwięk wystrzałów. Robiono próbę fajerwerków albo tak wcześnie zaczęto świętować nadejście Nowego Roku.

Szliśmy główną ulicą Gamla Stan, przepięknej sztokholmskiej Starówki, opasanej kanałami i rzeką. Ja zachwycałam się pięknem kamieniczek, wąskich uliczek, starych lamp ulicznych. Po prostu prześliczny widok, takie miejsce, w którym mogłabym mieszkać. Nagle w ostatni dzień roku moja rodzina zaczęła się kłócić. Pomyślałam, że mogliby dać sobie spokój, choć w tym dniu. Mój syn powiedział coś niestosownego babci, a my staramy się go wychować na kulturalnego człowieka i czynimy to też zagranicą. Bez taryfy ulgowej :)

Poszliśmy kilka kroków dalej, ale atmosfera zaczęła "gęstnieć". Nagle mój syn zaczął uciszać babcię, która robiła mu "wykład". I znów sobie na to pozwala - pomyślałam.

- Shush! - To jego angielskie "Cicho!" wkurza mnie. Ilekroć chcę mu zwrócić uwagę, słyszę to "shush!". 

- Michał, chyba znowu się zapominasz. Natychmiast przeproś babcię.

- Macie się uciszyć, bo przed chwilą usłyszałem pisk jakby myszy albo szczura. 

Zaczyna nas "bajerować" - pomyślałam. Byłam pewna, że znów "odkręca kota ogonem". Nie chce babci przeprosić, więc wymyśla na poczekaniu jakieś bzdury. 

Poszliśmy dosłownie parę kroków dalej i nagle z kanalizacji wyskoczył szczur i poleciał w kierunku czyjejś piwnicy. Skręciliśmy w przecznicę. I tu wyskoczył szczur, wybiegł na środek uliczki i zatrzymał się jak wryty. Nie byliśmy sami. Po drugiej stronie szczura byli inni ludzie. Zaczęliśmy po polsku krzyczeć na niego, żeby sobie poszedł. Tamci ludzie krzyczeli po szwedzku. Otumaniony szczur, potykając się zbiegł z drogi i wskoczył do kolejnej piwnicy. Najprawdopodobniej wystrzały fajerwerków wypłoszyły szczury z piwnic, magazynów i kanalizacji. 

Oba szczury natomiast uratowały honor mojego syna, uwiarygodniły to, czym Michał zasłaniał się, nie chcąc przeprosić swojej babci. Po spotkaniu ze szczurami nikt z nas już nie pamiętał, o co poszło.