Przechodzimy
w naszej rodzinie przez różne fazy. Teraz przeżywamy bunt nastolatka, ale zanim
on nastąpił, był czas, kiedy moje dziecko było bardzo mądre, za to ja nie za
bardzo.
„Nieznośna
lekkość bytu”, o którą mam do mojego syna pretensje z dużym prawdopodobieństwem
przeszła jak zarazek/wirus ze mnie na niego. Byliśmy dawno temu w Legolandzie w
duńskiej miejscowości Billund. Michał miał zaledwie kilka lat. Zatrzymaliśmy
się na tydzień w miejscu nieopodal parku, tak więc mogliśmy dokładnie poznać
wszystkie jego atrakcje. Czy to dobrze? No, chyba nie do końca. Był tam namiot
„Bionicle Power Builder”. Zapewne część z Was wie, o czym piszę, ale czy
zdecydowaliście się na zasmakowanie tej atrakcji? Ja niestety tak. Miałam za
dużo wolnego czasu i dziecko u swego boku, może też duże „dziecko” w sobie.
Tym, którzy nie znają tego miejsca zdradzę, że jest to miejsce w stylu „jak
sobie pościelisz, tak się wyśpisz”, choć o spaniu nie mogło tam być mowy.
Zanim
weszliśmy do środka, musieliśmy zaprogramować na specjalnej karcie działania
robota Bionicle. Mieliśmy do wyboru ikonki klocków Lego, z których trzeba było
wybrać zaledwie kilka. Ponieważ informacje były – oględnie mówiąc – bardzo
lakoniczne, nie do końca zdawałam sobie sprawę, co zastanę w głębi namiotu i do
czego posłuży nam specjalna karta. Oby tylko był to tylko rodzaj paszportu,
który pozwoli nam wejść do środka. Komputer, na którym wybierałam nasze
wirtualne klocki nie chciał przyjąć mojego wyboru, więc w nerwach zaczęłam
wciskać na ekranie komputera wszystkie ikonki, jak leci. W końcu mogliśmy wyjąć
naszą kartę z komputerowego czytnika.
Weszliśmy
do środka. Aż zrobiłam krok w tył, bo inaczej to sobie wyobrażałam. Wewnątrz
namiotu były roboty Bionicle wysokie na dwa piętra. Przynajmniej tak je
zapamiętałam. Dla mnie Bionicle to była niewinna zabawka w pokoju mojego
dziecka, a nie robot wysoki, jak dźwig na budowie. Specjalne karty natomiast
wkładało się do komputera przy stanowisku, przy którym żądni wrażeń zwiedzający
zasiadali w fotelach lotniczych, przymocowanych do gigantycznego robota
Bionicle.
Moje
dziecko stało przerażone. Też nie spodziewało się, że niewinny robocik z jego
pokoju może przeobrazić się w takiego giganta.
-
Mamo, może chodźmy stąd? Ta atrakcja nie jest taka atrakcyjna. Mogę wrócić do
babci?
Moja
mama miała „nosa” i nie zdecydowała się wejść do namiotu. Teraz wiem, że nie
wejdę nigdzie tam, gdzie nie będzie chciała wejść moja mama.
-
Michałku, zostańmy. Tymi drzwiami nie wyjdziemy na dwór. Będziemy musieli
poprosić obsługę, by nas wypuściła i zrobimy z siebie tchórzy. Chcesz, żeby
ktoś pomyślał, że jesteś tchórzem?
-
Nie – mój syn nie chciał być postrzegany jako tchórz. Przecież nikt by nie
chciał.
Zasiedliśmy
w fotelach, które miały takie same zabezpieczenia, jak te w samochodach
rajdowych. Chwała Bogu, bo nie wiem, jak by zakończyła się nasza przygoda. Pan
z obsługi włożył do czytnika naszą specjalną kartę i robot ruszył. Chryste
Panie, co ja zaprogramowałam?! Bionicle zachowywał się, jakby miał konwulsje.
Trzepał nami w prawo i w lewo, w górę i w dół, do przodu i do tyłu. Miałam
wrażenie, że za chwilę zwrócę lunch, śniadanie, kolację z poprzedniego dnia i w
ogóle to wszystko, co zjadłam w drodze z Polski. Chwyciłam moje dziecko za
rękę, bałam się o nie. Michałek wtem zaczął przeraźliwie krzyczeć, że on już ma
dosyć i chciałby zsiąść. Ale zsiąść nie mogliśmy, bo robot realizował to, co mu
zaprogramowałam. I musiał to zrobić do końca.
Zeszliśmy
– przynajmniej ja – na „galaretowatych” nogach. Moje kochane dziecko spojrzało
na mnie i powiedziało: „Mamuś, przyrzeknij mi, proszę, że taki wygłup był
ostatni raz. Nigdy więcej nam tego nie rób”. Bardzo bym chciała, żeby to był
ostatni raz, ale niewiele później byliśmy w Eurodisneylandzie dwukrotnie w
ciągu trzech miesięcy i też mieliśmy sporo czasu, żeby zakosztować wszystkich
atrakcji.
Pierwszy
pobyt był udany i – można rzec – dość bezpieczny, ponieważ moja mama pilnowała,
żeby moja ułańska fantazja nam nie zagrażała. Ale drugi raz byliśmy już sami i…
hulaj dusza! „Za czym kolejka ta stoi?” – takie pytanie powinnam zadać stojącym
przede mną ludziom, ale co może kryć się za kolejką na Dzikim Zachodzie? Przecież
to nie może być nic groźnego. Kolejka
schodziła w dół do czegoś w rodzaju podziemia, a schody były bardzo wąskie,
więc nawet gdyby ktoś chciał zawrócić, to szanse na to były marne. Po drodze
wisiały miarki dla dzieci, ponieważ dziecko poniżej metra trzydziestu czy
czterdziestu (nie pamiętam dokładnie) nie mogło z tej atrakcji skorzystać. I to
powinno dać mi do myślenia, szczególnie że Michałek zawsze był nad wiek
wyrośnięty i nie mieścił się w żadnych tabelach. Ale staliśmy w kolejce na
wąziutkiej klatce schodowej i wreszcie zeszliśmy na podziemny peron kolejki z
Dzikiego Zachodu. Była to typowa drewniana kolejka, jak z westernu. Gdy
ruszyliśmy, wagoniki zaczęły telepać się w prawo i w lewo. Nagle podjechaliśmy
do krawędzi i runęliśmy po szynach ostro w dół. Kolejka z Dzikiego Zachodu
okazała się rollercoasterem, drewnianym, dającym wrażenie rozpadającego się składu
malutkich wagoników, a w nich my. Krzyknęłam: „Michał, trzymaj się mocno
oparcia”. Kolejka pędziła, a ja miałam wrażenie, że za chwilę z niej
wypadniemy, a wagonik rozpadnie się na milion kawałków. Okropne uczucie! I
nigdzie nie było informacji, że chodzi o rollercoaster. Gdybym wiedziała, to
nigdy w życiu nie stanęłabym ze swoim dzieckiem w kolejce, choć miarki wzrostu
dziecka powinny dać mi poważnie do myślenia. Jedyny plus tej nieciekawej
przygody to to, że moje dziecko ma dziś 17 lat i od tamtej pory nigdy przenigdy
nie poprosiło mnie o przejażdżkę rollercoasterem. Gdy byliśmy w Los Angeles i
mogliśmy pojechać do Disneyland Park, moje dziecko powiedziało: „O, nie,
dziękuję”. A jak usłyszało, że w tym parku jest bogata kolekcja rollercoasterów
od początku istnienia disneylandów, powiedziało: „Tym bardziej nie, dziękuję”.
W
życiu przechodzimy przez różne fazy. Najpierw dziecko nic nie rozumie i my
jesteśmy za nie w pełni odpowiedzialni. Staramy się pilnować je, jak oczka w
głowie. Gdy Michałek był malutki, często bywałam w Darłówku i koszmarem były
dla mnie spacery w porcie, bo bałam się, że wpadnie on do kanału. I wspominam z
uśmiechem nasz rejs statkiem. Michałek uparł się, że chce z Ustki wypłynąć
statkiem Wikingów, a w połowie rejsu powiedział: „Mamo, mam już dość, chcę
wysiąść”, a byliśmy daleko od brzegu. Z trudem przytrzymałam go na pokładzie.
Później
dziecko zaczyna wiele rozumieć, mądrzeje, więc rodzic trochę się uspokaja i
zaczyna ponosić go fantazja. Ja jestem najlepszym tego przykładem. No, i
niestety przychodzi czas buntu nastolatka. Czy nie można by wrócić do przeszłości?
Ja chętnie nabyłabym wehikuł czasu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz