Empire State of Disappointment

W ubiegłe wakacje byliśmy w Nowym Jorku. Moje dziecko nastawiło się, że zobaczy miasto swoich marzeń. Prawdę mówiąc, to i ja miałam wyobrażenie o Manhattanie, wyniesione z amerykańskich filmów. Panorama w realu wygląda bardziej przeciętnie niż w hollywoodzkich produkcjach, ale ja zobaczyłam kilka miejsc, w których mogłabym zamieszkać. Należą do nich: okolice Central Parku, niesłusznie zniesławiona dzielnica The Bronx i dworzec Grand Central. Gdyby mogli tam nocować bezdomni, to ja mogłabym znaleźć się wśród nich.

Moje dziecko natomiast cały czas, konsekwentnie starało mi się zbrzydzić Nowy Jork. Lady Liberty to dla niego kurduplica, nawet cokół nie dodaje jej wzrostu. Statua Wolności nie wygląda majestatycznie tak, jak przedstawiają ją w filmach. Empire State Building – przepraszam, ale dla mojego syna to jest Empire State of Disappointment. Przecież Amerykanie – według niego – robią sobie żarty, nazywając go landmarkiem. Zwykły budynek, tylko trochę wyższy i czym tu się zachwycać? Landmarkiem powinien zostać niższy, ale dużo ładniejszy Chrysler Tower.

Przez cały czas mój zbuntowany nastolatek chodził po Nowym Jorku i wytykał mu różne mankamenty. Mieszkaliśmy na Jackson Heights u mojej przyjaciółki Annetty, w bardzo ładnym mieszkaniu. Jackson Heights jest historyczną częścią Queens. My mieszkaliśmy w jednym z przedwojennych domów, uznanych za zabytek przez nowojorską Komisję Ochrony Zabytków. Otóż dla mojego syna to w ogóle nie było istotne. Pytał: „Czy ktokolwiek z Nowego Jorku był kiedykolwiek w Londynie? Jeśli nie, to powinien tam pojechać, by zobaczyć, co to jest zabytek i jakie kryteria powinno spełniać miasto, by je można było nazwać pięknym”. Ja mu tłumaczyłam, że w Warszawie przedwojennych budynków nie jest przecież tak wiele. Większość miasta została zbombardowana, a na Starówce, którą mój syn tak uwielbia i stawia na pierwszym miejscu wśród wszystkich polskich starych miast autentyczny jest tylko jeden róg kamienicy, który się ostał, bo – wedle legendy – wmurowano w niego zdechłego kota. To miało gwarantować ochronę budynku przed złem.

Niemniej mój syn nie słuchał, chodził po Manhattanie i kontestował rzeczywistość. Ale jedna rzecz go cieszyła w tym mieście, a mianowicie największy sklep z gitarami. Michał uwielbia grać na gitarze. Jest samoukiem, dlatego nadal gra, nie porzucił nauki tak, jak to zrobił w przypadku gry na pianinie. W domu miał już Fendera Stratocastera. Na gitarach tego producenta grają: Eric Clapton, Jeff Beck, David Gilmour, Yngwie Malmsteen, Mark Knopfler, Ritchie Blackmore. Mnie by wystarczyło, że należę do tak szacownego grona użytkowników Strata, ale mojemu synowi było mało. Teraz stwierdził, że przyleciał do Nowego Jorku tylko po gitarę, więc musimy rzucić wszystko i pojechać natychmiast do Guitar Center na Union Square. Nie chciał słyszeć, że nogi mnie bolą, chcę wrócić do mieszkania i trochę odpocząć. Nie! Natychmiast mamy tam pojechać. Byliśmy akurat w „Macy`s” na Herald Square, stałam w kolejce do kasy. Obok mnie stał mój syn, który wkurzony nerwowo tupał nogą. Chyba wybijał sekundy, bo do zamknięcia sklepu z gitarami pozostało 20 minut, a ja chcę płacić za – jego zdaniem – niepotrzebne ciuchy, zamiast je odłożyć i popędzić tam, gdzie on sobie życzy. Wtedy mieliśmy jeszcze dwa tygodnie do wyjazdu i dwa tygodnie na zakup gitary. Mój jedynaczek musiał mieć ją natychmiast, nie za kilka dni.

Normalnie matka jedynaczka prawdopodobnie odeszłaby od kasy i wyszła ze sklepu, by spełnić życzenie swojego ukochanego dziecka, ale ja nie poddałam się jego terrorowi i tkwiłam w kolejce. Bardzo szybko doszłam do kasy, więc Michał trochę się uspokoił. Miał nadzieję, że za chwilę wyjdziemy ze sklepu.

Nie lubię pozbywać się gotówki, więc postanowiłam zapłacić kartą. I tu mój bank przyszedł mi z pomocą i uniemożliwił w tym dniu zakup gitary. Transakcja została odrzucona, karta zablokowana. Musiałam zapłacić gotówką. Zadzwoniłam do banku, odbyła się długa dyskusja. System automatycznie zablokował kartę, bo bardzo często z niej korzystałam poza krajem. No, trochę trudno korzystać z niej w kraju, skoro jest się zagranicą. Na moją prośbę bank zdjął blokadę, ale wybiła godzina 18.00, o której zamykali sklep z gitarami. Nie musiałam już do niego jechać.

Cel podróży mojego syna do Nowego Jorku został osiągnięty w dniu następnym. Kupiliśmy piękną białą gitarę z czarnymi zdobieniami. W sklepie musiałam spędzić godzinę, bo sprzedawca okazał się gitarzystą jakiegoś rockowego zespołu, a mój syn wtedy też grał w zespole. A zatem trafił swój na swego. Biała gitara nie była ostatnim zakupem. W Polsce kupił Gibsona, częściowo za zarobione przez siebie pieniądze. Zagrał Keitha Richardsa w filmie dokumentalnym, który nakręcił najlepszy – zdaniem Michała – reżyser na świecie, Jan Sosiński. Mój syn sam zarobił, więc nie mogłam sprzeciwić się zakupowi – w sumie – piątej gitary. A ja do Nowego Jorku pewnie nie raz jeszcze pojadę, tylko nie wiem, czy zabiorę tego fractious guy.