Covent Garden

Jest wieczór, a my jesteśmy w Covent Garden. Ze wszystkich stron dobiegają różne melodie. Przed kościołem św. Pawła (St. Paul`s Church) szczudlarz pokazuje swoje sztuczki. Covent Garden jest piękne o każdej porze dnia. Wieczorami turystów zabawiają artyści uliczni. Nie łatwo jest takim artystą zostać. Do tego potrzebne jest specjalne pozwolenie władz miejskich, liczba ulicznych artystów jest ograniczona. Już kilka lat temu moje dziecko postanowiło, że zostanie ulicznym   artystą w Covent Garden, bo mu się tam podoba. Ma już gitarę, więc kto wie? Za dnia w Covent Garden działa targ, na którym kupić można niemal wszystko. Nasze ulubione stoiska? Z torbami – mojej mamy, ze wszystkim, co ma motywy rockowe – mojego syna. Ja uwielbiam stoisko z kwiatami. Podobnie, jak bohaterka „Pigmaliona” Eliza Doolittle mogłabym być kwiaciarką z Covent Garden. 

Szczudlarz zaczepia przechodniów. Trochę kiepsko mu idzie, bo są oni od niego sporo niżej. Dziewczyny uciekają przed nim z piskiem, mężczyźni chcą, żeby im szepnął coś do ucha. Od strony Apple Market dobiega muzyka rockowa. Wczorajszy musical „Rock of Ages” był – pozwolę sobie zacytować moją rodzinę – absolutnie fantastyczny. Michał oczami wyobraźni widział się w roli Drew Dillenbecka, głównego bohatera, w którym zakochuje się piękna Sherrie Christian. W musicalu wykorzystano klasyczne utwory rockowe, m.in. zespołów: Bon Jovi, Poison i Europe. Po prostu uczta dla ucha i ducha. 

Po spektaklu wracaliśmy do Greenwich – jak co dzień – kolejką. Przejeżdżając koło doków, pomyślałam, że podróżowanie Docklands Light Railway jest o wiele przyjemniejsze niż londyńskim metrem. Człowiek sunie wzdłuż przeszklonych wieżowców, których ściany stają się lustrem dla nadjeżdżającej kolejki. Pomiędzy budynkami widać Tamizę i kawiarenki usytuowane wokół rzecznych zatok. Londyńskie metro jest zbawieniem w godzinach szczytu, ale ma także swoje wady. Największą wadą jest to, że często jest w nim duszno, a kiedy na peron wjeżdża pociąg, wpycha on masę zimnego powietrza. Ciągle jesteśmy chorzy po podróżach w londyńskim Undergroundzie. Z Docklands Light Railway nie ma takiego problemu. Podróżowanie staje się przyjemnością, większą od przemieszczania się po mieście autobusem. Czy kiedykolwiek próbowaliście jeździć po Londynie tym środkiem transportu? Taka podróż trwa wielokrotnie dłużej niż metrem. Autobus staje na przystankach niewiele od siebie oddalonych, przez co głównie stoi, a nie jedzie. Podróżując angielskim autobusem, można wiele zobaczyć, ale do zwiedzania nadaje się bardziej autobus wycieczkowy – sightseeing bus. Żeby choć jeszcze jeździły te stare autobusy niezamykane z tyłu, ale niestety wycofano je z użytku kilka lat temu. Z takiego autobusu można było wysiąść w dowolnym momencie, pod warunkiem – oczywiście – że akurat się zatrzymał. Teraz po angielskich ulicach jeżdżą wyłącznie autobusy z zamykanymi drzwiami. A komu to przeszkadzało?

Muszę kupić mojej rodzinie karty Oyster, zwane „ostrygami”. Ja swoją kartę mam już od kilku lat, oni natomiast zwrócili swoje, kiedy ostatnio wyjeżdżaliśmy z Londynu. Taka karta jest wygodna i daje wiele zniżek, np. na rejsy po Tamizie. Tylko, dlaczego ja musiałam uzupełnić tak szybko punkty na swojej „ostrydze”? Przecież teoretycznie korzystanie z karty jest o wiele bardziej opłacalne niż zakup kartonowego biletu całodniowego. Takie bilety codziennie kupuję mojej rodzinie. Pierwszego dnia Michał podszedł ze mną do automatu z biletami. Znów mnie będzie kontrolować – pomyślałam. No i – oczywiście – zaczął swoje. Bierzesz bilety tylko na dwie strefy? – zapytał. Dlaczego to dziecko igra ze mną? Jestem bardzo zmęczona po wielu miesiącach pracy, a ono mi nawet w Londynie nie odpuszcza. Tak, na dwie – warknęłam. – Michał, zostaw mnie w spokoju, bo coś tu źle wcisnę. Najlepiej idź do babci. – Tylko spojrzał na mnie z wysokości 185 cm i z lekceważącą miną odszedł. – Zajmę się Tobą później. – pomyślałam. W odpowiednim czasie dostaniesz ode mnie reprymendę. 

Ja mam tak często: nagle doznaję olśnienia. Jechaliśmy w dalszym ciągu kolejką do… W której strefie leży Greenwich? Do tej pory w czasie pobytu w Londynie zatrzymywaliśmy się wyłącznie w pierwszej. W najgorszym okresie, czyli w czasie studiów mieszkałam w drugiej. Najtańsze całodniowe bilety są, na co najmniej dwie strefy. O. Boże, zrobiło mi się słabo. Przed sobą miałam mapę Docklands Light Railway, z której wynikało, że Greenwich leży w trzeciej strefie, a ja od dwóch dni fundowałam mojej rodzinie atrakcje w postaci ewentualnej rozmowy z kanarami. Nie widziałam ich, co prawda, od bardzo dawna, ostatnio w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, ale oni w każdej chwili mają prawo wsiąść do wagonu i zażądać okazania biletów. 

- Aguniu, co się dzieje? – z tyłu usłyszałam głos mamy.

Nie mogłam im powiedzieć, że pomimo posiadania biletów, już od kilku stacji jechali na gapę. Nie chciałam ich denerwować.

- Sprawdzam, na ilu stacjach w Greenwich zatrzymuje się nasz pociąg.

Takie malutkie kłamstwo, trochę naciągane, bo tą trasą jechaliśmy nie po raz pierwszy, ale cóż…. Jak to się stało, że nie zorientowałam się, że kupuję złe bilety? Chyba dlatego, że na stacji, na której wysiadamy nie ma bramek, przez które wychodzi się z peronu. W centrum Londynu taka sytuacja jest nie do pomyślenia. Jeśli nie włożysz do bramki biletu, nie zostaniesz przez nią przepuszczony. Na stacji Greenwich są natomiast czytniki do kart Oyster, z których ja korzystam, kończąc podróż. 

No to Michał będzie miał używanie – pomyślałam – Na pewno powie: „A nie mówiłem?”. Wytknie mi, że go nie posłuchałam i przegoniłam. Mimo to postanowiłam, że powiem im o mojej pomyłce, jak wyjdziemy ze stacji. Będę musiała jakoś wybrnąć z tej głupiej sytuacji z Michałem. Powiem mu, że się pomyliłam, ale teraz się do tego przyznaję i że do błędu powinien przyznać się każdy. Nie ma tego złego. 

Jakoś udało nam się dojechać do celu bez kontroli. Gdy minęliśmy płot stacji, powiedziałam im o tym, że najadłam się strachu. Mój syn – oczywiście – powiedział: „Przecież Cię pytałem, w której strefie leży Greenwich”. Tryumfował. Mama zawsze szuka pozytywów, więc zapytała: „Super, to ile funtów jesteśmy do przodu?”. Musiałam jej powiedzieć, że gdybyśmy zostali skontrolowani, to bylibyśmy do tyłu 160 funtów, bo tyle wynosi kara za jazdę na gapę dla dwóch osób. 

Dziś już wszyscy mamy właściwe bilety, więc podróż z Covent Garden upłynie w spokoju.