Wpadną tu i zrobią nam "jeb z dzidy"

- Mamo, kiedy kupiłaś bilety z Londynu do Warszawy? 

Moje dziecko nie może usnąć, nikt z nas zresztą nie może spać. Za oknem jest wyjątkowo gwarno, kilka osób rozmawia tak głośno, jakby rozmawiali tuż obok naszych łóżek. 

- We wrześniu, a co?

- No to gratuluję! Żeby kupować bilety na lot o 7.30? To innych lotów już nie było?

Rzeczywiście, nie pomyślałam. Wydawało mi się, że będziemy mieć jeszcze całą niedzielę w domu. Teraz bardzo żałuję, bo taksówka, którą zamówiłam ma nas zabrać o 4.00 rano, a w zasadzie w nocy. A te głosy za oknem nie cichną.

Wszyscy jesteśmy rozbudzeni i wpadamy w głupawkę. Zaczynamy sobie opowiadać dowcipy o tym, co zrobimy „denerwującym głosom”, a co „denerwujące głosy” zrobią nam, bo brzmią trochę jak te, należące do czarnoskórych mieszkańców Londynu. I nagle moje dziecko mówi: 

- Wpadną tu przez okno (mamy pokój na parterze) i zrobią nam „jeb z dzidy”. 

Dowcip jest tak absurdalny, że zaczynamy pękać ze śmiechu i po raz pierwszy tej nocy głosy milkną.

Jesteśmy na pokładzie samolotu. Musieliśmy czekać pół godziny na uruchomienie odprawy bagażowo-paszportowej, bo taksówkarz przywiózł nas przed czasem. W samolocie przeważają Polacy i Anglicy. Jesteśmy zapoznawani z zasadami bezpieczeństwa. Najpierw płynie z głośników instrukcja po angielsku, a następnie po czesku. I koniec! A gdzie instrukcja po polsku? Polscy pasażerowie zaczynają bić brawo, padają dowcipy o umiejętnościach językowych Anglików, którzy nie odróżniają polskiego od czeskiego.

Z Londynu do Warszawy leci się niedługo, zaledwie dwie i pół godziny. Zbliżamy się do Okęcia. I ponownie płyną komunikaty o schodzeniu do lądowania, godzinie w Warszawie i temperaturze na zewnątrz, i przy gruncie. I ponownie płynie czeski komunikat, który wzbudza ogólną radość Polaków. No, brawo!!! Znakomita załoga British Airways i jej znajomość języków obcych! Obsługa zachowuje poker face, a dwie panie, siedzące dwa rzędy za nami zaczynają komentować sytuację. Pani na oko koło siedemdziesiątki mówi do drugiej – na oko koło dziewięćdziesiątki:

- A co to był za język? Chyba chorwacki?       

                                          

Na to mój syn nie wytrzymał i na cały samolot mówi teatralnym szeptem:

- No, nie wierzę w to, co słyszę. Co ta kobieta wygaduje? Czego się ona nałykała? Trzeba ją koniecznie o to zapytać, żeby nie brać tego samego, bo to niebezpieczne. Boże, żeby języka czeskiego nie poznać? 

Kobieta zesztywniała, ja schowałam się pomiędzy fotelem a oparciem tego poprzedzającego i pokazuję Michałowi pięścią. Za każdym razem mówimy mu, żeby uważał, co mówi, bo nawet na zadupiu – na środku Pacyfiku może się znaleźć ktoś, kto rozumie po polsku. Szczególnie w samolocie pełnym naszych rodaków.